تعلیق

قرارمان باشد برای وقتی که قرار یافتم از این رنج. تا مگر لرزش صدایم تو را نیازارد

از خویش می گریزم. تا مگر فراموش کنم این همه فاصله را

سرنوشت، تلخ است. تلخ

ابنک معلق ام میان هست ها و نیست ها. معلق ام میان گذاری دردناک

دست های خشن، روح را می آزارد

با این همه هنوز در سایه ی لطافت یاد تو پناه گرفته ام.

تا از هم نگسلم

دفتر عشق...