سلام

بلاگفا مدتی طولانی، راه سخن بسته بود.

هر چه سخت گذشت اما این خوبی را داشت که فضای گذشته ی دفتر عشق را احیا کرد. دنیایی که به اشتباه از دست رفته بود. این دفتر، یادآور لبخندهایی است که بر آسمان آبی خیالم نقش می بندد. باز خواهم آمد و با تو، از تو سخن خواهم گفت.

این جا دفتر عشق نیست، پنجره ای است برای سرودن واژه هایی که بی تو، کلبه ی خویش را در بیابان مه آلود گم کرده اند. این جا گریزگاهی است از رنج های روزمره که پای دل را می شکند و اندوهی بزرگ بر دل می نشاند. این جا وقتی روبروی پل می ایستم، به یاد قطعه ای از شعر گروس می افتم که گفته بود

کدام پل

در کجای جهان

شکسته است

که هیچ کس

به خانه نمی رسد

اما در این جا، در دفتر عشق، هنوز پل میان من و رویاهای غمگین و لبخندهای شاد خراب نشده است. این جا بوی شقایق میان درختان پیچیده است. این جا همه، سراغ تو را می گیرند. گاهی که میایی، رد پایت بر برگهایی می ماند که خاطرت مرا زنده می کنند. وقتی گذرت به این جا می افتد، عکس تو را بر آب ساکت می بینم. آرام می آیی و آرام تر می روی. و من در این جا تنها هستم. تنها.

دفتر عشق...