کجایی؟

در این جهان ساکت و خاموش
صدایت می کنم شاید
صدایم بشنوی از دور
عجب این آسمان آبی است
عجب این راه بی پایان، اندوهگین است
فراق، تاوان یک دیدار بر دوش رنجورم
این کوله بار تا ابد سنگین،
لبخند تا ابد محزون
جهان جای عجیبی است
خنده ی پنهان و گریه ی آرام
و رازهای شیرین
هست های بسیار تلخ
راه خانه ام را حتی
فراموش کرده ام اما
نامت هرگز
و لبخندت در سرمای زمستان را
و آن گفتن که هوا سرد است
بیا با هم چای، قهوه و یا چیزی
برگیریم از کافه
اکنون را فراموش می کنم اما
بغض رفتن ات را هرگز

دفتر عشق...